FOTORUBRIEK nr. 994
Onlangs is, een dag na zijn 94e verjaardag, Ton Woltering overleden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij ondergedoken op de boerderij van de familie Spanjers aan de Lage Haghorst 17. Ton stond hier bekend onder zijn schuilnaam Theo Jansen. Hij maakte een aantal unieke foto’s van zichzelf en twee mede-onderduikers, die later door de Duitsers zijn gefusilleerd.
Theo Woltering groeide op in Vlissingen en moest in de oorlog onderduiken om niet via de Arbeitseinsatz naar Duitsland te worden gestuurd. Na vele omzwervingen kwam hij voorjaar 1943 in Haghorst bij de familie Spanjers terecht. Daar moest hij zich vaak verbergen in de hooiberg of elders als er Duitsers langs kwamen. Soms blufte hij zich gewoon door moeilijke situaties heen. Legendarisch is zijn uitspraak, vaak herhaald tegenover zijn gezin in verhalen over zijn onderduiktijd: “Komt die Mof met zijn hond voorbij en ik met een stalen blik gewoon doorlopen alsof er niets aan de hand is.”
Maar het was niet altijd zo spannend. Er was ook het redelijk normale dagelijkse leven. Theo - zoals hij door zijn onderduikgezin consequent werd genoemd - draaide daarin mee alsof hij lid van het gezin was. Hij werkte mee op de boerderij en in het huishouden. Hij schilde aardappelen met een van de jonge kinderen op schoot. Bij de buren van Lage Haghorst 15 zaten ook twee onderduikers: Gerard Dercks en Ben de Wijs. Zij waren bovendien actief in het verzet, waardoor  het voor hun gastgezin, de familie Van Spreeuwel, te gevaarlijk werd. Daarom groeven Theo, Ben en Gerard samen in het bosgebied ’t Stuk een ondergrondse schuilgelegenheid. De schuilplaats lag nabij de ‘Schietberg’, een heuvel enkele honderden meters van de Oirschotsedijk in de bossen, waar het Nederlandse leger na de Eerste Wereldoorlog schietoefeningen hield. Behalve voor henzelf was deze schuilplaats ook bedoeld om te gebruiken in het kader van de zogeheten pilotenlijn. In het kader van hun verzetswerk reisden Gerard en Ben op 29 augustus 1944 naar Utrecht. Op het perron van het station aldaar bleek dat ze in de val van de Duitsers waren gelopen. Beide verzetsstrijders werden naar Kamp Vught overgebracht waar ze op 5 september 1944 werden gefusilleerd. Ton Woltering overleefde zijn onderduik wel en hield tot zijn recente overlijden warme contacten met de familie Spanjers, het gezin dat zoveel had geriskeerd om hem te verbergen voor de Duitsers.
In deel 24 van Hers en geens dur Diessen wordt bovenstaand verhaal uitgebreid verteld, compleet met unieke foto’s. Als amateurfotograaf maakte Ton Woltering onder meer foto’s van hemzelf, Gerard Dercks en Ben de Wijs in de schuilkelder in ’t Stuk. Hers en geens dur Diessen is vanaf 21 november a.s. op tal van plaatsen te koop voor € 8,50.
Terug hoofdpagina
Reacties zijn altijd welkom via Contactformulier of info@fotostichtingdiessen.nl of via telefoonnummer 013 5042413.
Ben de Wijs, Ton Woltering en Gerard Dercks in de door hen gegraven schuilkelder in ’t Stuk. Ton maakte deze foto vermoedelijk met de zelfontspanner.